Betalight 

Saunders Roe was rond de tweede wereldoorlog een grote fabrikant van watervliegtuigen, helikopters en later ook straalvliegtuigen en was gevestigd op het eiland Wight in Engeland.
In die tijd was (nood)stroomvoorziening in vliegtuigen een probleem, ze vonden een oplossing door ioniserend gas (tritium, H3) in buisjes te doen.

Deze buisjes (de zogenaamde betalights) zijn vervaardigd van borosilicaatglas, dat de straling niet doorlaat, deze straling is ook zo gering dat het niet door de menselijke huid gaat.
De buisjes werden aan de binnenkant voorzien van fluorescentiepoeder, dat door de ioniserende straling van het tritiumgas gedurende 15 jaar licht geeft.

Met deze betalights werden de vlieginstrumenten, exitsigns en gangpaden van hun vliegtuigen verlicht.
Tot op de dag van vandaag worden ook de gangpaden en exitsigns van vliegtuigen van Boeing en Mc Donald Douglas en anderen verlicht d.m.v. betalights.

Ook ging deze vorm van verlichting in de vorm van een zaklampje mee in de  persoonlijke uitrusting van de astronauten bij alle Apollo vluchten, NASA beoordeelde de kwaliteit zo goed dat er geen reserve geleverd hoefden te worden.

In december 2002 kwam er in Nederland een implementatie van Euratom 96/29, de regeling rechtvaardiging gebruik ioniserende straling, van het ministerie van VROM

Deze regeling staat het gebruik van Tritiumgas H3(de betalights) voor vluchtwegaanduiding in gebouwen, vliegtuigen en schepen toe.

Speciaal waar (nood)stroomvoorziening een probleem is wordt deze vorm van vluchtwegaanduiding toegepast, monumentale panden, kerken en kastelen waar men geen gaten in de muren wil boren voor stroomvoorziening en explosiegevoelige ruimten bij raffinaderijen en dergelijke.

Ook vindt het zijn toepassing in militaire doeleinden , spotmarkers voor mijnenvelden, zodat men in het donker kan zien waar geen mijnen liggen, verlichting van geweerkijkers, verlichte vergrootglazen, opdat men in het donker kaarten kan lezen en dergelijke.

Bron : ©.Betalight b.v. putten NL