Huisstijl contra welstand.

Er wordt veel geld en tijd geïnvesteerd in het uitdenken van huisstijlen en huisstijldragers, ze maken deel uit van de corporate identity. Ze geven een bepaald gevoel weer, wat u als ondernemer wilt uitstralen. De ondernemer wil aandacht voor zijn aanwezigheid en de gemeente wil aandacht voor de architectuur. Een spanningsveld tussen de grafische en architectonische vormgeving, twee visie’s die veelal haaks tegenover elkaar staan. Dit resulteert vaak in lange procedures en onduidelijke omschrijvingen wat nu wel of niet is toegestaan.
               

Winkelketens moeten hun huisstijl aanpassen aan de regels die in de verschillende gemeente 's voor reclame gelden. Hierdoor ontstaat het beeld van bijvoorbeeld een Bossche of Utrechtse Mc Donald’s 

Wat een ondernemer, die reclame op of bij zijn zaak wil voeren, van de gemeente mag verwachten is duidelijkheid over de voorschriften, een heldere procedure en het liefst ook één aanspreekpunt. Om eenduidigheid bij de beoordeling van aanvragen te bevorderen, is het gewenst om ze volgens eenzelfde stramien te behandelen, ook al vallen ze onder een verschillend regime.

Om de weg tussen het indienen van vergunningaanvraag en het verlenen van een vergunning zo kort mogelijk te maken gaan veel gemeentes over tot het opzetten van een beheerconvenant voor reclamebeleid. In dit convenant wordt beschreven waaraan een reclame-uiting dient te voldoen en aan welke regels de deelnemers van het convenant (gemeente, ondernemer en lichtreclamefabrikant) zich dienen te houden. Op het eerste gezicht lijkt dit een positieve ontwikkeling, indien u echter in meerdere gemeentes gevestigd bent, zal u vaak te maken krijgen met verschillende visies van gemeentelijke welstandscommissies. Om tot een daadwerkelijke oplossing te komen zouden landelijke richtlijnen een meer voor de hand liggende oplossing zijn.